17 największych cyberataków w historii Holandii

Największe cyberataki w Holandii mają jedną niepokojącą cechę wspólną: rzadko zaczynają się od genialnego hakera. Zaczynają się od hasła, które użyto dwa razy, sieci VPN bez uwierzytelniania wieloskładnikowego, e-maila phishingowego, który wyglądał na prawdziwy, albo dostawcy, którego nigdy nie sprawdzono. Ta lista obejmuje siedemnaście udokumentowanych holenderskich przypadków – od największego wycieku danych w branży telekomunikacyjnej i giganta oprogramowania szpitalnego po KNVB i sieć gabinetów stomatologicznych – oraz związane z nimi koszty.

Liczba przypadków wciąż rośnie. Holenderski Urząd Ochrony Danych otrzymał w 2025 roku 39 407 zgłoszeń dotyczących naruszeń bezpieczeństwa danych – to wzrost w porównaniu z 37 839 zgłoszeniami rok wcześniej. Spośród nich 2 428 wynikało z cyberataków, a odnotowano też gwałtowny wzrost liczby naruszeń spowodowanych phishingiem. W raporcie „Cybercrimebeeld Nederland 2026”, opublikowanym 3 września 2026 r., policja i prokuratura szacują, że w 2025 r. ofiarami cyberprzestępczości lub oszustw internetowych padło 2,5 miliona Holendrów. Jeśli chcesz najpierw poznać podstawy, przeczytaj, czym jest cyberatak; poniżej przechodzimy od razu do konkretnych przypadków, zaczynając od najnowszych.

Największe cyberataki w Holandii

1. Odido (2026)

12 lutego 2026 r. operator telekomunikacyjny Odido potwierdził największy wyciek danych w historii Holandii. Grupa hakerów ShinyHunters zdobyła dostęp do pliku zawierającego dane około 6,2 mln kont klientów firmy Odido i jej marki Ben, a także twierdziła, że posiada dane dotyczące łącznie ponad 8 mln obecnych i byłych klientów, co daje ponad 21 mln rekordów. Skradziono imiona i nazwiska, adresy, numery telefonów, daty urodzenia, adresy e-mail, numery kont bankowych oraz numery i daty ważności paszportów i praw jazdy. Nie skradziono natomiast haseł ani rejestrów połączeń.

Sposób, w jaki się włamali, to czysta inżynieria społeczna: przestępcy wyłudzili hasła poszczególnych pracowników obsługi klienta przez e-mail, a potem zadzwonili do nich, podając się za dział IT, żeby przekonać ich do ominięcia uwierzytelniania wieloskładnikowego. Firma Odido odmówiła zapłacenia okupu, po czym grupa opublikowała cały zbiór danych. W ciągu dwóch miesięcy wniesiono zbiorowy pozew przeciwko firmie. Wystarczył jeden telefon do pracownika pomocy technicznej, żeby narazić na szwank bezpieczeństwo danych jednej trzeciej mieszkańców kraju.

2. ChipSoft (2026)

7 kwietnia 2026 r. atak ransomware dotknął firmę ChipSoft, twórcę HiX – elektronicznego systemu dokumentacji pacjentów, z którego korzysta około trzech czwartych holenderskich szpitali. ChipSoft wyłączył na wszelki wypadek serwisy Zorgportaal, HiX Mobile i swoją platformę Zorgplatform, a co najmniej jedenaście szpitali, w tym Erasmus MC i Medisch Spectrum Twente, odłączyło się od dostawcy. Centrum bezpieczeństwa w służbie zdrowia Z-CERT oraz NCSC koordynowały działania w tej sprawie.

Dwa tygodnie później grupa nazywająca się Embargo ogłosiła, że ukradła około 100 gigabajtów danych i zagroziła ich opublikowaniem. Firma ChipSoft potwierdziła, że prowadziła negocjacje z atakującymi, i 28 kwietnia ogłosiła, że skradzione dane zostały zniszczone. Czy zapłacono okup i ile, nigdy nie ujawniono. Dla szpitali wniosek był jasny: jeden dostawca może unieruchomić dostęp do dokumentacji pacjentów w całym kraju, dlatego bezpieczeństwo informacji w służbie zdrowia traktuje się jako odrębną dziedzinę.

3. Diagnostyka kliniczna i badania przesiewowe w kierunku raka szyjki macicy (2025)

W sierpniu 2025 roku organizacja Bevolkingsonderzoek Nederland ogłosiła, że przestępcy wykradli dane ponad 485 000 kobiet, które brały udział w krajowym programie badań przesiewowych w kierunku raka szyjki macicy. Do naruszenia doszło w firmie Clinical Diagnostics w Rijswijk – laboratorium należącym do Eurofins, które zajmuje się analizą próbek. Wśród skradzionych plików znalazły się imiona i nazwiska, adresy, numery identyfikacyjne obywateli, wyniki badań oraz nazwiska lekarzy kierujących – niektóre z nich pochodziły nawet z 2016 roku.

Hakerzy zażądali od firmy Eurofins okupu i grozili, że opublikują te dane. Prokuratura wszczęła śledztwo, Inspektorat ds. Zdrowia i Opieki nad Młodzieżą rozpoczął dochodzenie w sprawie bezpieczeństwa laboratorium, a program badań przesiewowych zawiesił współpracę z laboratorium. To największy wyciek danych medycznych w historii Holandii, który dotknął ludzi, którzy po prostu przyjęli zaproszenie na rutynowe badanie.

4. Prokuratura (2025)

17 lipca 2025 r. Prokuratura odłączyła całe swoje środowisko informatyczne od internetu po tym, jak NCSC ostrzegło o luce w zabezpieczeniach Citrix NetScaler – systemu zapewniającego zdalny dostęp. Późniejsze dochodzenie techniczne potwierdziło, że luka ta faktycznie została wykorzystana. Nie stwierdzono żadnych manipulacji ani kradzieży danych, ale samo to zabezpieczenie sporo kosztowało.

Przez prawie trzy tygodnie prokuratorzy nie mogli pracować zdalnie, dostęp do akt spraw był częściowo ograniczony, a postępowania sądowe uległy opóźnieniu. Poczta elektroniczna zaczęła działać dopiero 7 sierpnia, a organizacja stopniowo wracała do normalnego funkcjonowania. Ta sprawa pokazuje, jakie skutki dla organizacji, od której zależy cały łańcuch wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych, może mieć jedno urządzenie na obrzeżach sieci, które nie zostało zaktualizowane.

5. Uniwersytet Techniczny w Eindhoven (2025)

W sobotę wieczorem, 11 stycznia 2025 r., zespół IT Politechniki w Eindhoven zauważył podejrzaną aktywność na swoich serwerach i jeszcze tej samej nocy odłączył sieć. Dla 14 000 studentów zajęcia zostały wstrzymane na cały tydzień, egzaminy przełożono, a systemy były niedostępne przez około półtora tygodnia. Według własnej oceny uczelni atakujący szykował się do uruchomienia oprogramowania ransomware.

Przyczyna okazała się boleśnie prozaiczna: osoba atakująca zalogowała się przez VPN, używając haseł z kont, o których już wiadomo było, że wyciekły. Sieć VPN nie miała jeszcze uwierzytelniania wieloskładnikowego, a nic nie ostrzegało, że stare, skompromitowane hasła są nadal w użyciu. Od tamtej pory uczelnia wymieniła swoją sieć VPN i wdrożyła w niej uwierzytelnianie wieloskładnikowe.

6. Policja Krajowa (2024)

We wrześniu 2024 roku holenderska policja poinformowała, że hakerzy włamali się do globalnej listy adresowej programu Outlook i wykradli dane kontaktowe około 62 000 policjantów: imiona i nazwiska, adresy e-mail, numery telefonów, a w niektórych przypadkach także dane osobiste i zdjęcia. Wykradziono też adresy e-mail organizacji partnerskich.

Służby wywiadowcze AIVD i MIVD, które powiadomiły policję o włamaniu, uważają za bardzo prawdopodobne, że za tym stało obce państwo. Nie było to oprogramowanie ransomware i żadne systemy nie przestały działać, ale konsekwencje były poważne: dla funkcjonariuszy pracujących pod przykrywką lub zajmujących się wrażliwymi sprawami wyciek nazwiska i numeru telefonu to problem bezpieczeństwa osobistego, a nie tylko kwestia prywatności.

7. KNVB

W kwietniu 2023 roku KNVB padło ofiarą ataku ransomware przeprowadzonego przez rosyjskojęzyczną grupę LockBit, która groziła ujawnieniem poufnych dokumentów, jeśli związek piłkarski nie zapłaci okupu. We wrześniu KNVB potwierdziło, że zapłaciło. Dokładna kwota nigdy nie została podana do wiadomości publicznej, ale podobno żądano około 1 miliona euro. Przewodniczący holenderskiego urzędu ds. ochrony danych ostro zareagował, mówiąc, że płacenie podtrzymuje „godny potępienia model biznesowy”, bo nic nie gwarantuje, że przestępcy i tak nie sprzedadzą tych danych.

Lockbit groził udostępnieniem do 300 GB danych, w tym paszportów i informacji o wynagrodzeniach zawodników Oranje. KNVB poinformowało, że zapłaciło okup, ale informacje mogą nadal wyciekać.

8. Gmina Hof van Twente

"Witaj, potrzebujesz odzyskać dane? Skontaktuj się z nami szybko". Taką wiadomość otrzymał Hof van Twente w grudniu 2020 roku. Okazało się, że gmina została zhakowana, a jej usługi dla społeczności zostały wstrzymane na wiele miesięcy. Cyberprzestępcy zażądali okupu w wysokości 750 000 euro, ale Hof van Twente odmówił zapłaty.

Z tego powodu wszystkie systemy informatyczne trzeba było przebudować od podstaw. Gmina poniosła z tego tytułu straty w wysokości 4,2 mln euro, co daje około 120 euro na mieszkańca.

Hakerzy byli w stanie dostać się do jednego z serwerów, ponieważ hasło okazało się być "Welkom2020". Poza tym gmina nie podjęła bardziej elementarnych środków ostrożności.

9. Uniwersytet w Maastricht

W 2019 roku Uniwersytet w Maastricht zapłacił okup w wysokości 200 000 po tym, jak padł ofiarą cyberataku. Oprogramowanie ransomware unieruchomiło systemy informatyczne uczelni na kilka miesięcy. W tamtym momencie uczelnia stwierdziła, że nie widzi innego wyjścia, jak tylko po prostu zapłacić okup.

Po badaniach przeprowadzonych przez Fox-IT stało się jasne, że wyciek danych był spowodowany atakiem phishing . Ktoś w organizacji uniwersyteckiej kliknął link phishing , który wyglądał jak "prawdziwa oferta".

Gdy cyberprzestępcy dostali się do środka, skorzystali również z wielu aktualizacji zabezpieczeń, które nie zostały wykonane przez uniwersytet. Po pewnym czasie stali się zakładnikami całej sieci. Źli aktorzy wyłączyli oprogramowanie antywirusowe i wyłączyli systemy.

Kopie zapasowe były również podłączone do sieci, aby źli aktorzy mogli je również zaszyfrować.

Jest to jedna z niewielu historii o wyciekach danych, która w rzeczywistości ma nieco pozytywne zakończenie. W 2022 r. władze znalazły część okupu, który został zapłacony w kryptowalucie. Ponieważ wartość bitcoina wzrosła, faktycznie osiągnęli duży zysk, gdy go odzyskali. 200 000 euro, które zapłacili, było teraz wyceniane na 500 000.

10. VDL

VDL Groep, duży koncern posiadający 105 firm w Europie, Ameryce i Azji, został dotknięty atakiem ransomware w 2021 roku. Atak dotknął wszystkie 105 firm. Spowodowało to wyłączenie wielu fabryk i uniemożliwiło im komunikację za pośrednictwem poczty elektronicznej. Nie jest jasne, ile okupu zażądali cyberprzestępcy.

W 2021 r. VDL Groep zatrudniał ponad 15 000 osób na całym świecie, a w 2020 r. osiągnął przychody w wysokości 4,7 mld euro.

11. Van der Helm Logistics

Richard van der Helm, dyrektor generalny Van der Helm Logistics, zawsze twierdził, że nigdy nie płaci przestępcom. Tak było do czasu, gdy dowiedział się, że systemy komputerowe jego firmy logistycznej zostały zhakowane. Systemy zostały całkowicie wyłączone, a źli aktorzy zażądali okupu. Dwa dni później zapłacił okup.

Po tym, jak firma ochroniarska powiedziała mu, że wszystkie systemy muszą zostać przywrócone i odbudowane, wiedział, że zajmie mu to tygodnie. Oznaczało to, że zobowiązania umowne nie zostaną spełnione, a firma zbankrutuje w krótkim czasie.

Van der Helm korzystał z przestarzałej sieci VPN i nie używał oprogramowania wykrywającego. Źli aktorzy próbowali niezliczonych odmian haseł. Aktywność ta zostałaby zauważona dzięki wykrywaniu.

12. Gmina Alkmaar

Gmina Alkmaar również padła ofiarą cyberprzestępcy. Ktoś, kto podawał się za dyrektora generalnego innej organizacji, wysłał fakturę na kwotę 236 000, która została opłacona pod presją fałszywego dyrektora generalnego. Ta forma oszustwa tożsamości jest czymś, co obserwujemy coraz częściej w ciągu ostatnich kilku lat.

Wcześniej, w 2020 r., Alkmaar padł już ofiarą cyberprzestępczości, gdy jeden z pracowników kliknął link phishing . Doprowadziło to do upublicznienia na krótki czas danych tysięcy mieszkańców.

Oba incydenty są wyraźnymi przykładami tego, dlaczego security awareness są tak ważne.

13. De Mandemakers Groep

W 2021 r. Mandemakers Groep została zaatakowana przez oprogramowanie ransomware. Atak spowodował całkowite wyłączenie wszystkich systemów komputerowych. Firma nie chciała udostępnić zbyt wielu szczegółów na temat atakującego ani wysokości okupu, ale podzieliła się, że była to "znaczna kwota". W większości przypadków, zwłaszcza w 2021 roku, atakujący żądają ogromnych kwot w bitcoinach lub innych kryptowalutach.

14. RTL

Innym uderzającym przykładem cyberataku był atak ransomware na RTL. Okup w wysokości 8500 euro nie był wysoki, co jest interesujące, ponieważ RTL jest tak znaną marką.

W tym przypadku atakujący uzyskali dostęp do sieci RTL, ponieważ przechwycono dane logowania pracownika zewnętrznej firmy IT. Firma ta była odpowiedzialna za sieć RTL. Nie stosowano uwierzytelniania dwuskładnikowego, więc atakujący mogli łatwo uzyskać dostęp do sieci.

Źli aktorzy wykorzystali ransomware CryTOX do zaszyfrowania plików na kilku komputerach. Na ekranie pojawiał się komunikat z żądaniem zapłacenia okupu. Kilka ważnych systemów wewnętrznych, takich jak system redakcyjny i system planowania reklam, również zostało wyłączonych.

15. Mediamarkt

W 2021 r. firma Mediamarkt została dotknięta atakiem ransomware. Spowodowało to wstrzymanie całej działalności online na kilka tygodni, zmuszając firmę do sprzedaży tylko tych produktów, które były dostępne w sklepie. Atak dotknął wiele systemów Windows firmy Mediamarkt, w tym 49 sklepów w całej Holandii.

Organizacja stojąca za tym atakiem nazywa się Hive. Grupa ta znana jest z tego, że zazwyczaj żąda milionów okupu w bitcoinach. Kiedy Mediamarkt rozpoczął czat z grupą, odpowiedzieli tak miło, jak zrobiłby to przeciętny agent obsługi klienta. "Witaj w Hive. Jak mogę Ci dzisiaj pomóc?". A po czterech godzinach braku odpowiedzi, ich druga wiadomość brzmiała: "Aby Twoje pliki stały się ponownie dostępne, będziesz musiał zapłacić 50 milionów dolarów w bitcoinach".

Mediamarkt decyduje się nie płacić okupu, a negocjacje trwają długo. W końcu w ogóle nie płacą.

16. Colloseum Dental Benelux

Colloseum Dental Benelux, organizacja zrzeszająca 120 gabinetów stomatologicznych w całej Holandii, została zmuszona do zamknięcia na krótki okres, gdy padła ofiarą cyberataku. Organizacja leczy ponad 600 000 pacjentów rocznie.

Wszystkie gabinety zostały dotknięte atakiem ransomware. Z tego powodu dentyści nie mogli uzyskać dostępu do plików swoich pacjentów, co uniemożliwiło im wykonywanie jakichkolwiek zabiegów. Kopie zapasowe nie były dostępne.

Okup, którego zażądano, został zapłacony przez firmę dentystyczną. "Był to dla nas jedyny sposób na zminimalizowanie krótkoterminowego ryzyka dla wszystkich zaangażowanych". Dokładna kwota okupu nie została podana.

17. ID-Ware

W 2022 r. firma informatyczna ID-Ware została zhakowana. ID-Ware była odpowiedzialna między innymi za dane osobowe 3500 urzędników państwowych. Firma ID-Ware odkryła, że hakerzy próbowali włamać się do jej systemów. Za pomocą oprogramowania ransomware źli aktorzy zaszyfrowali poufne dane.

ID-Ware szybko odzyskało wszystkie dane, ale specjaliści ds. bezpieczeństwa odkryli, że duża liczba plików została upubliczniona.

Według De Volksrant, za atak odpowiedzialna jest organizacja ALPHV/BlackCat. Opublikowali oni wiele informacji w ciemnej sieci.

Największe cyberataki w Holandii w skrócie

Siedemnaście przypadków w jednej tabeli. Spójrz na ostatnią kolumnę: phishing, ponowne użycie hasła, dostawca albo brak drugiego czynnika uwierzytelniającego. Za każdym razem ta sama luka.

Co łączy te ataki

Ułóż te siedemnaście przypadków obok siebie, a zobaczysz, że technologia prawie nigdy nie jest tu tym, co najciekawsze. Firma Odido straciła dane milionów użytkowników, bo pracownik pomocy technicznej uwierzył osobie dzwoniącej z „działu IT”. Do systemu Hof van Twente włamano się hasłem „Welkom2020”. TU Eindhoven padło ofiarą wycieku haseł z sieci VPN bez uwierzytelniania dwuskładnikowego (MFA). Do RTL włamano się, korzystając z danych logowania zewnętrznego dostawcy IT – znowu bez drugiego czynnika uwierzytelniającego. W Maastricht i Alkmaar wszystko zaczęło się od tego, że jeden pracownik kliknął link phishingowy. ChipSoft i laboratorium badawcze pokazują jeszcze jeden powracający motyw: twoje dane są u dostawców, a ich najsłabszy pracownik to też twój problem.

To zgadza się z ogólnymi danymi. W raporcie Verizon „Data Breach Investigations Report 2025” około sześć na dziesięć potwierdzonych naruszeń wynikało z ludzkiego błędu: kliknięcia, zaufania do rozmówcy podczas rozmowy telefonicznej czy wysłania pliku do niewłaściwej osoby. W przeglądzie NCSC dotyczącym oprogramowania ransomware z 2025 roku odnotowano 65 ataków zgłoszonych na policję i zauważono, że coraz większa część z nich zaczynała się od przejęcia konta, a nie od wykorzystania luki technicznej. Wiele osób wciąż myśli, że te ataki dotykają tylko wielkich firm. Ale to nieprawda: te same grupy stosują te same schematy wobec firm logistycznych zatrudniających kilkudziesięciu pracowników, a w małych firmach jest mniej osób, które mogłyby zauważyć, że coś jest nie tak.

Co wyciek danych oznacza dla twojej firmy

Każdy z powyższych przypadków stanowił również naruszenie ochrony danych w sensie prawnym: dane osobowe trafiły w ręce osób, które nie miały prawa do ich wglądu. Zgodnie z RODO nie ma znaczenia, jak do tego doszło. Liczy się zarówno atak ransomware, jak i e-mail z listą klientów wysłany na zły adres, zgubiony laptop czy dostawca, który zostawił otwartą bazę danych. Wynikają z tego trzy obowiązki, które dotyczą zarówno osoby prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą, jak i szpitala.

• Zgłoś to holenderskiemu organowi ochrony danych w ciągu 72 godzin. Termin zaczyna biec od momentu wykrycia naruszenia, a nie od momentu, kiedy je zrozumiesz. Zgłoszenie należy dokonać za pośrednictwem portalu AP służącego do zgłaszania naruszeń. Możesz pominąć zgłoszenie tylko wtedy, gdy naruszenie prawdopodobnie nie stanowi żadnego ryzyka dla osób, których dotyczy, i musisz być w stanie wyjaśnić, dlaczego.
• Poinformuj osoby, których to dotyczy, gdy ryzyko jest wysokie. Wyciek danych logowania, danych medycznych, dokumentów tożsamości, danych finansowych lub informacji o wyznaniu czy pochodzeniu danej osoby to przypadki wysokiego ryzyka. Powiedz im, co się stało i co mogą zrobić, na przykład zmienić hasło albo uważać na oszustwa. Głównym wyjątkiem są dane odpowiednio zaszyfrowane, których atakujący nie jest w stanie odczytać.
• Prowadź ewidencję i przygotuj się na karę. Każde naruszenie, zgłoszone czy nie, trafia do twojego wewnętrznego rejestru naruszeń. Za niezgłoszenie grozi grzywna do 10 milionów euro lub 2% światowego obrotu; w przypadku samego naruszenia bezpieczeństwa pułap wynosi 20 milionów euro lub 4%. W praktyce szkody zazwyczaj pojawiają się gdzie indziej: odbudowa systemów, tygodnie utraconej wydajności i klienci, którzy już ci nie ufają.

Dlaczego w ogóle przestępcy chcą tych danych? Bo to się opłaca. Skradzione nazwiska, adresy i numery identyfikacyjne obywateli są wykorzystywane do oszustw związanych z tożsamością: zamawiania produktów na cudze nazwisko, otwierania kont, podpisywania umów. Wyciekające adresy e-mail i numery telefonów zasilają kolejną falę phishingu i smishingu, które są o wiele bardziej przekonujące, gdy wykorzystują prawdziwy numer zamówienia lub nazwisko prawdziwego lekarza. A te dane to karta przetargowa w niemal każdym współczesnym przypadku ataku ransomware: zapłać, albo to opublikujemy. NCSC zauważyło, że w 2025 roku hakerzy rutynowo kradli dane jeszcze przed ich zaszyfrowaniem, a czasem w ogóle pomijali szyfrowanie.

Jak zapobiegać cyberatakom i wyciekom danych?

Żadna organizacja nie jest całkowicie odporna na ataki hakerskie. Jednak powyższe przykłady pokazują, że większość ataków zostałaby powstrzymana na jednym z tych sześciu etapów.

1. Uwierzytelnianie wieloskładnikowe we wszystkim, co ma dostęp do internetu. E-mail, VPN, zdalny pulpit, panel administracyjny twojej strony. Zarówno do TU Eindhoven, jak i do RTL włamano się przez logowanie bez drugiego czynnika.
2. Zabezpiecz systemy w ciągu kilku dni, a nie miesięcy. Urządzenia VPN, zapory sieciowe i bramy typu Citrix to pierwsze rzeczy, które sprawdzają hakerzy. Prokuratura była niedostępna przez trzy tygodnie z powodu jednej z nich.
3. Usuń stare konta i zaprzestań używania tych samych haseł. Sprawdź swoje domeny pod kątem znanych wycieków haseł, wymuś resetowanie haseł i usuń konta osób, które odeszły. Korzystaj z menedżera haseł, żeby tworzenie unikalnych haseł było proste.
4. Kopie zapasowe, do których atakujący nie ma dostępu. Kopie zapasowe z Maastrichtu znajdowały się w tej samej sieci i były zaszyfrowane razem z resztą danych. Trzymaj przynajmniej jedną kopię w trybie offline lub w postaci niezmiennej i przetestuj przywracanie danych.
5. Poznaj swoich dostawców. Zapytaj swojego partnera IT, laboratorium i dostawcę oprogramowania, jak radzą sobie z uwierzytelnianiem wieloskładnikowym (MFA), instalowaniem poprawek i reagowaniem na incydenty. Dodaj do umowy zapis o powiadamianiu o naruszeniach bezpieczeństwa. Klienci ChipSoft dowiedzieli się o tym z mediów.
6. Szkol pracowników i nie przestawaj ich szkolić. Jedno szkolenie z zakresu świadomości bezpieczeństwa w roku nie zmieni tego, jak ktoś zachowa się w piątek po południu pod presją. Pomogą w tym krótkie, regularne szkolenia i realistyczne symulacje ataków phishingowych. I tu właśnie wkracza Guardey: cotygodniowe, kilkuminutowe wyzwania, które sprawiają, że rozpoznawanie phishingu, oszustw typu „CEO fraud” i podejrzanych logowań staje się nawykiem, a pulpit nawigacyjny pokazuje ci, gdzie kryje się ryzyko. Dowiedz się więcej o szkoleniach z zakresu świadomości bezpieczeństwa.

A jeśli mimo wszystko coś pójdzie nie tak: odizoluj się, wezwij pomoc, zgłoś sprawę w ciągu 72 godzin i dobrze się zastanów, zanim zapłacisz. Policja, prokuratura i urząd ds. ochrony danych udzielają tych samych rad, a sprawa KNVB pokazuje, dlaczego: zapłacenie nie pozwala odzyskać kontroli nad danymi, a jedynie finansuje kolejny atak.

Najczęściej zadawane pytania dotyczące cyberataków w Holandii

Jaki był największy cyberatak w Holandii?

Jeśli chodzi o liczbę osób, których to dotyczy, wyciek danych z firmy Odido z lutego 2026 roku jest zdecydowanie największy: dane z około 6,2 miliona kont klientów, w tym numery dokumentów tożsamości i numery kont bankowych. Najbardziej wrażliwym przypadkiem jest kradzież z 2025 roku wyników badań ponad 485 000 kobiet z programu badań przesiewowych w kierunku raka szyjki macicy. Jeśli chodzi o wpływ na społeczeństwo, na pierwszy plan wysuwa się atak ransomware na firmę ChipSoft z kwietnia 2026 r., bo naraz zakłócił działanie systemu dokumentacji pacjentów w większości holenderskich szpitali.

Ile przypadków naruszenia bezpieczeństwa danych zgłasza się co roku w Holandii?

Holenderski Urząd Ochrony Danych otrzymał w 2025 roku 39 407 zgłoszeń dotyczących naruszeń bezpieczeństwa danych, w porównaniu z 37 839 w 2024 roku. Około 2 428 z nich było spowodowanych cyberatakiem, a agencja AP odnotowała gwałtowny wzrost liczby naruszeń, które miały swój początek w phishingu. Większość zgłoszeń nadal wynika ze zwykłych pomyłek, takich jak wysłanie danych do niewłaściwego odbiorcy.

Czy muszę zgłosić naruszenie bezpieczeństwa danych?

Tak, chyba że naruszenie najprawdopodobniej nie stanowi żadnego zagrożenia dla osób, których dotyczy. Zgłoś je do holenderskiego urzędu ds. ochrony danych w ciągu 72 godzin od wykrycia, poinformuj osoby, których to dotyczy, jeśli ryzyko dla nich jest wysokie, i odnotuj każde naruszenie w swoim wewnętrznym rejestrze, w tym te, których nie zgłosiłeś.

Czy warto zapłacić okup po ataku ransomware?

Holenderska policja, prokuratura i urząd ds. ochrony danych odradzają to. Wypłacenie okupu nie daje żadnej gwarancji, że skradzione dane zostaną usunięte, a do tego finansuje kolejny atak. Organizacje, które przetestowały kopie zapasowe w trybie offline, takie jak Hof van Twente i Mediamarkt, mogły odmówić, a firma Odido odmówiła, mimo że dane zostały potem opublikowane. Te, które tego nie zrobiły, jak KNVB i Colloseum Dental, uznały, że nie mają wyboru.

Czy małe firmy też są celem cyberataków?

Tak, i to w coraz większym stopniu. Grupy zajmujące się oprogramowaniem ransomware zautomatyzowały wyszukiwanie podatnych na ataki sieci VPN i wyciekłych haseł, więc wielkość firmy nie ma dla nich prawie żadnego znaczenia. Firmy Van der Helm Logistics i Colloseum Dental znalazły się na tej liście nie dlatego, że były znane, ale dlatego, że były łatwo dostępne.

Siedemnaście organizacji z tej listy miało budżety, działy IT i – w większości przypadków – spisane zasady bezpieczeństwa. Czego im jednak zabrakło w decydującym momencie, to kolega, który zawahałby się przed kliknięciem, logowanie wymagające drugiego czynnika uwierzytelniającego albo kopia zapasowa, do której atakujący nie miałby dostępu. To nie są problemy typowe dla dużych przedsiębiorstw. To właśnie te rzeczy, które firma zatrudniająca dwadzieścia osób może naprawić jeszcze w tym miesiącu – i właśnie dlatego ta lista nie musi się już wydłużać.